Hayatin Tadi

Bugunu anlatmaya gecmeden once biraz dunden bahsetmek istiyorum. Zira 4 gozle embriyo olusup olusmadiginin embriyologlar tarafindan bana bildirilmesini bekledim, en sonunda onlar aramayinca ben aradim, caldi caldi cevap veren yok! Neyse bir 10 dakika sonra saat 12:00 civari bir embriyolog arayarak 4 yumurtamdan iki tanesinin olgun ciktigini, ve o ikisinin dollendigini ve bu nedenle de yarin (yani bugun 6 Mayis) transfer icin hastaneye gelmemi soyledi. O kadar sevindim ki anlatamam en azindan iki tane embriyomuz olmustu ve bunlar bana transfer edilecekti. Bu heyecanli duygularla 6 Mayis sabahi kalktim, su icmemi, transfer isleminin rahat ve sorunsuz yapilabilmesi icin mesanemin dolu olmasi gerektigini hatirlatan hemsireleri dinleyerek bol bol su ictim ama o da ne??? Doktorum acil bir ameliyata girdigi icin onu beklemem gerekiyor ve mesanem doluuuuu!!!! Neyse bir sekilde idare ediyorum 8.30'da yapilacak olan transferim 10:00 gibi yapilmaya baslaniyor...Korkacak hic bir sey yok, kataterin icinde benim ufakliklar geliyor ve Bülent Bey onlari bir cirpida rahmime yerlestiriyoooor... Asil bundan sonra 1 saat yatmam ve dinlenmem gerekecek ki sevgili embriyolarim yerlerine alissinlar, annelerine tutunsunlar:))) 1 saat bir cirpida geciyor, Erol'la birlikte arabamiza atliyoruz ve dogru Emirgan'a kahvalti etmeye gidiyoruz. Aslinda bugun tum gun yatmam oneriliyor pek cok yerde ama diyorum ki bebislerim annelerinin gezenti oldugunu bilsin, tutunacaklarsa bu gezenti anneye tutunsun... Ben baska anneler gibi 12 gun yatarak gebelik testi yaptiracagim gunu bekleyemem ki?? 

Evet, bugun gercekten cok onemli bir gun benim icin, zaten az oldugunu bildigim sevgili yumurtalarimin toplanip kendilerini gosterme gunu. Oyle cok heyecanli degilim ve zaten yumurta sayim az oldugu icin genel anestezi degil, lokal anestezi yoluyla yumurtalarim toplanacak. Burak, Erol ve ben yine Amerikan Hastanesi'ndeyiz. Biraz bekliyoruz hemsireler beni cagiriyor ve operasyonun gerceklesecegi bolume aliyorlar beni...Ameliyat elbisesini giyiyorum, kafama bonemi de taktim evet iste hazirim bu onemli operasyona. Hemen sedyeyle ameliyathane gibi karanlik bir yere aliyorlar beni, bir kac uyusturucu islemden sonra bakiyorum Bulent Bey de geliyor ve yumurta toplama islemim basliyoooor. Ne oldugunu anlamiyorum bile ama operasyonun hemen sonrasinda sadece 4 yumurtanin toplanabildigini ve yumurtalarin cok inatci olmasi nedeniyle de en son asamasinda beni terk ettiklerini ogreniyorum, benim inatci dedigime bakmayin, hemsire hanimlar onlarin nazli oldugunu soyluyorlar:))) Neyse verilen uyusturucunun etkisinin gecmesini bekliyorum ve daha sonra da dogru eve geliyoruz. Sanki biraz agrim var gibi ama hic umurumda degil ben yarina odaklandim. Dort gozle beni arayip embriyo olusup olusmadigi haberini vermelerini bekleyecegim....

Evet, yine sabahin erken saatlerinde esim ve sirdasimiz Erol (kardesim) ile birlikte muhtesem ve tehlikeli bir 1 Mayis gunu kendimizi polis kontrolundeki (henuz) issiz cadde ve sokaklarda buluyoruz ve dogru Amerikan Hastanesine gidiyoruz. Bu sabah guzelce dusumu aldim, sirin sirin giyindim, saglikli bebekler istiyorsam pozitif olmam gerektigine karar verdim yani dunle kiyaslandiginda acayip pozitifim. Yine ultrasona giriyorum, bu defa bir bayan (daha sonra Reha Muhtar'in esinin doktoru oldugunu ogrendigim) doktor beni ultrasona aliyor. Ona da boyle sessiz sessiz yumurtalarim da az ehem kehem seklinde konusuyorum ama o gayet kendinden emin bir sekilde bana "aaaa olur mu oyle sey, sayi hic onemli degil onemli olan kalitesi baksaniza yumurtalariniza ne kadar kaliteli duruyorlar" diyor ve keyfim yerine geliyor. Bu tarz konusmalar insana guc veriyor. Netice itibariyle yine Bulent Urman ile telefon baglantisi gerceklestiriliyor ve Bulent Bey elimdeki igneden bir kez daha yapmami, devaminda da Cumartesi gunu yumurta catlatma ignemi yapmami soyluyor telefonda ben de tipis tipis hastaneyi terk ediyorum, dogruuuuuuuuuu Ortakoy House Cafe'ye kahvaltiya gidiyoruz. Bu arada Allaha sukur ki hic bir olay yok etrafta ve amacimiz bir an once kahvaltimizi guvenli bir sekilde edip dogrudan evimize gitmek ve neticede aynen oyle yapiyoruz, dogru evimize gidiyoruz..

Bugun gunlerden Persembe, tarihlerden 30 Nisan 2009. Bugun doktorum Bulent Bey'i etrafta goruyorum ve muayeneye kendisi giriyor. Muayene sonrasinda bana yeni bir set igne almami, maalesef az sayida yumurtam gelistigini soyluyor, sadece 3 tane olgunlasan yumurtam varmis. Insanoglu cok alem aslinda... Ben eger doktorum bana az yumurtan gelismis demeseydi, o gun o hastaneden yine gule oynaya hersey gayet yolunda modunda cikacaktim cok buyuk ihtimalle. Ama onun bu sekilde konusmasi, ve yuzundeki ifade beni o kadar etkiliyor ki ister istemez moralim feci bozuluyor ve zaten bugunum basindan sonuna acayip kotu geciyor, surekli internette bu tedaviyi goren insanlarin yumurta sayilari hakkinda bilgi bulmaya calisiyorum ve evet maalesef baktiklarim arasinda yumurta sayisi en az olanlardan biriyimmmmmmm:(( Dondurulacak yumurtam da olmayacak, hamile kalma sansim da azalacak... Oyle boyle degil feci moralim bozuk bugun....Bu arada yarin 1 Mayis olmasina ragmen yine doktora gitmem gerektigi soylendi ki yumurta catlatma ignemin ne zaman yapilacagina karar verilebilsin... Bugun bu sure zarfinda moralimin en bozuk oldugu gundu......Bakalim yarin nasil bir gun olacaaaaak???

Bugun 28 Nisan 2009... Ignelerimi duzenli sekilde oluyorum her aksam ve doktorumun dedigini dinleyerek Sali gunu yumurtalarimin takibi icin dogru hastaneye gidiyorum. Muayeneye giriyorum, 2 sagda, 2 de solda dort yumurta olustugu bana soyleniyor ve ben hersey yolunda diyerek hastaneden ayrilip ilk is kocami arayip rapor veriyorum:))Cok mutluyummmm.... Bu arada ayni gun bana kullanmam icin baska bir igne daha veriyorlar, bu igne de olusan yumurtalarin catlamasini engelleyici bir igne, digerine gore hazirlamasi ve yapmasi biraz daha zor aslina bakarsaniz, oglen saatlerinde bu igneyi de yapmam gerek, bakalim becerebilecek miyim??? Bugun de aksi gibi bir seminere gidecegim, artik lavaboda yaparim igneyi diye dusunuyorum, aynen de oyle oluyor. Birazcik zorlansam da, etrafimdaki yardimsever insanlarin katkilariyla igneyi nihayet yapiyorum:)) Cok mutlu ve gururluyum...

24 Nisan'da hastaneden sonra CNR'daki franchise fuarina gitme gibi bir planimiz vardi, hastaneden cikip dogru CNR'a gidiyoruz. Etraf bombos gorunuyor tabii bugunun Cuma olmasinin da etkisi buyuk herhalde, yarin daha kalabalik olur diye dusunup etrafi kolacan ediyoruz. Cok degisik gida urunleri, fatura odeme noktalari ve sair stantlarda misafir oluyor, bolca fikir alisverisinde bulunuyoruz. CNR'a gitmeye karar verdigimizden beri ogle yemegini Kasibeyaz'da yemek gibi sinsi bir planim var, bizimkileri de buna hemen alet ediyorum ama gel gor ki Kasibeyaz'i bir turlu bulamiyoruz, biz de Beyti'de karar kiliyoruz ver elini Beyti....Neyse guzelce yemegimizi yiyoruz, hatta son rakimi da orada iciyorum. Derken telefonum caliyor, kuzenim ve teyzem bizimle gorusmek istediklerini soyluyor Sultanahmet'e dogru yola cikiyoruz, bugun yogun bir gun olacaaaak...Bu arada saat 16:30 oldu ve beim en gec 17:30'da igne olmam gerekecek ama henuz ignemiz yooooooook!!! Bunun panigiyle Sultanahmet'ten Sirkeci'ye inen caddede her bir eczaneye girip igneyi soruyoruz ve hic bir yerde YOKKKKKK!!! Aman Allahim yine bir eczaneye giriyoruz, eczaci yarim saat icinde ecza deposundan igneyi getirtebilecegini soyluyor, disaridaki trafige bakip ona inanmak biraz zor ama yapacak bir seyimiz olmadigi icin oturup ignenin gelmesini bekliyoruz. Ve inanilmaz olan gerceklesiyor, kaskli bir adam elinde bir paketle kapidan kurtarici edasiyla giriyor, bugunun en guzel goruntusu bu bence! Ilacin fiyati 1400 TL bu arada, acimadan oduyorum ve dogru ust kata cikip kendi ignemi kendim oluyorum:)))

Bugun 24 Nisan 2009, benim ve esim icin cok buyuk bir gun. Bu arada ailemizden hickimseye tup bebek tedavisine basladigimi soylememe karari aliyoruz, zira sonucu kotu cikarsa onlarin da uzulmesini istemiyoruz. Benim ailem zaten Izmir'de yasadigi icin uzaktan daha da uzulmelerini istemiyorum dogrusu. Aileden tek bilen benden 1.5 yas kucuk erkek kardesim Erol. O da bugun ve daha sonraki asamalarda bizi hic yalniz birakmayacak, eeeeee ne de olsa dayi olmak kolay degil, her turlu zorluga alisacak:))) Neyse, bu sabah erkenden 3'umuz Amerikan Hastanesinin yolunu tutuyoruz, hepimizde bir heyecan... Beni hemen muayene ediyorlar ve o gun tedayiye baslayabilecegimizi soyluyor doktor. Ama almamiz gereken igne daima soguk olarak muhafaza edilmesi gereken bir igne, kullanimi super kolay gorunuyor, ama bizzat deneyene kadar bilemem detayini tabii. O gun icin baska planlarimiz var ve gece karanligina kadar eve giremeyecegimizi dusunup igneyi almayi ogleden sonraya erteliyoruz, insallah buluruz igneyi:))

Dedigim gibi, tup bebek yapmaya karar vermistik bile, simdi ise sira bu islemin nasil gerceklestigine dair arastirma yapmaya gelmisti. Tup bebek denen birseyin var oldugunu biliyordum ama nasil gerceklestigine dair hic bir fikrim yoktu. Sadece her gun igne olmak gerektigini ve bu ignelerin de genelde anne adayinin kendisi tarafindan karindan yapilmasi gerektigini duymustum. Bu arada tup bebek tedavisine gecilmeden once tabii ki doktorum Bülent Urman ile gorustum, o bana butun ihtimallerle ilgili bilgi verdi, sansin herseyin normal gitmesi halinde bile %50 oldugunu, tedavi suresince stres yapmamam gerektigini ve cool olmanin cok faydali oldugunu soyledi, hem bana hem esime degisik testler yaptirdi, sonuclari normaldi. Neyse bu arada ben de kendi arastirmami yapiyordum tabii. Tup bebek deyip gecmeyin cesit cesit protokoller var, uzun protokol, kisa protokol... Ben bir kere birseye karar verdigimde sonucunu da cabuk almak istedigimden, kisa protokolun benim durumumda uygulanip uygulanamayacagini doktoruma sordum, o da hic bir sakinca olmadigini uygulanabilecegini soyledi. Iste bu durumda heyecanlandim, zira adetimin 2. gunu hastaneye gelmemi ve ufak bir muayeneden sonra ayni gun tedaviye baslayacagimizi soylediiiiii:))) Adet tarihime sadece 1 hafta vardi ve beni iste o zaman bir mutluluk ve heyecan sardi...

Yaklasik bir seneyi askin bir sure once esimle cocuk yapma karari aldik. O zaman 2.5 senelik evliydik ve cocuk icin zamanin dogru oldugunu dusunduk. Gel gor ki, denemelerimize ragmen cocuk sahibi olmamiz mumkun olmadi. Sanirim artik cagin getirdigi yeni problem de bu. Hepimizde bir cocuk yapamama hali, inanilir gibi degil... Neyse, bir zaman sonra (Nisan 2009'da) esimle de konusup doktoruma bir kez daha gittim ve asilama masilama olaylarina girmeden dogrudan tup bebek istedigimi soyledim ve ikiz bebekler istedigimi soylemeyi de ihmal etmedim. Doktorumla gorusup onun muayenehanesinden cikarken sanki simdiden hamile kalmisim gibi hissettim, en azindan anne olmaya bir adim daha yaklasmistim:)

Evet Ekim ayındaki seyahat noktalarımdan birisi de Güney Kıbrıs Larnaca idi, uluslararası bir hukuk toplantısına gittim ve 2 Ekim'deki açılış konuşmasını Güney Kıbrıs Adalet Bakanı yaptı! Bir Türk olarak şahit olduğum en enteresan olaylardan biri geldi başıma... Şöyle ki, Adalet Bakanı, tüm misafirlere adanın kuzeyinin Türk askerlerinin işgali altında olduğuna dair açıklama yaptı! Toplantı bittiğinde ise misafirler teker teker benim yanıma gelip Sayın Bakan bu açıklamayı yaptığında bir Türk olarak ne hissettiğime dair sorular sordular:)) İnsan hayatında az rastlanır bir durumdu, hayatım boyunca unutamam heralde:)))